Tevafuk Ne Anlama Gelir? Hayatımın En Garip Karşılaşmasını Hâlâ Unutamıyorum
Merhaba! Dmh sayfasında bugün “Tevafuk ne anlama gelir” konusunu tüm yönleriyle ele alıyoruz.
Kayseri’de yaşayan biriyseniz bazı akşamlar size fazlasıyla uzun gelir. Hele sonbaharsa… Hele içinizde yarım kalmış bir hikâye varsa… Şehrin kuru ayazı insanın sadece ellerini değil, kalbini de üşütüyor bazen. O akşam da öyleydi işte. Eve dönerken Cumhuriyet Meydanı’ndan geçiyordum. Hava erken kararmıştı. İnsanların yüzünde garip bir telaş vardı ama ben herkesten yavaş yürüyordum. Çünkü acele edecek hiçbir şeyim kalmamış gibi hissediyordum.
Telefonumun ekranına defalarca baktım. Bir mesaj gelir mi diye. Gelmedi.
Bazı insanların yokluğu gerçekten fiziksel ağrı gibi oluyor. Bunu o dönem öğrendim. Göğsünün tam ortasında ağırlık hissediyorsun. Yemek yiyorsun geçmiyor, uyuyorsun geçmiyor, arkadaşlarınla gülüyorsun yine geçmiyor.
Tam o günlerde “tevafuk” kelimesini ilk kez bu kadar derin düşünmeye başladım.
Tevafuk Ne Anlama Gelir?
Tevafuk aslında tesadüf gibi görünen ama insanın içinde başka bir anlam bırakan karşılaşmalar için kullanılan bir kelime. Özellikle eski insanlar bu kelimeyi çok kullanırmış. Bir olayın tam zamanında olması, iki insanın beklenmedik şekilde yollarının kesişmesi, hayatın görünmez bir planı varmış hissi bırakması…
Ben eskiden böyle şeylere çok inanmazdım.
Ama sonra hayat bana öyle anlar yaşattı ki bazı karşılaşmaların sıradan olmadığına inanmak istedim.
Çünkü insan bazen başka türlü ayakta kalamıyor.
Eski Kitapçıda Başlayan Hikâye
O gün hava o kadar soğuktu ki sığınacak bir yer arıyordum sadece. Hunat civarında ara sokakta küçük bir sahaf vardı. Önünden yıllardır geçerim ama hiç girmemiştim. Kapıyı açınca eski kitap kokusu yüzüme çarptı. İçerisi sıcacıktı.
Dükkânda yaşlı bir adam vardı. Başını kaldırıp bana baktı.
“Üşümüşsün evlat,” dedi.
Gerçekten bazen tek bir cümle insanın gözlerini doldurmaya yetiyor. Çünkü uzun süredir kimse nasıl olduğumu sormuyordu.
Rastgele raflara bakmaya başladım. Aslında kitap falan aramıyordum. Sadece kafam dağılsın istiyordum. Sonra ince, eski kapaklı bir defter dikkatimi çekti. Elime alınca içinden küçük bir kâğıt düştü.
Kâğıdın üstünde tek bir cümle yazıyordu:
“Bazı insanlar birbirine tevafuk eder.”
O an tüylerim diken diken oldu.
Çünkü bu cümleyi bana yıllar önce bir kişi söylemişti.
Onu İlk Tanıdığım Gün
Üniversitede tanışmıştık. Çok film gibi bir hikâye değildi ama benim için dünyanın merkezi olmuştu. İlk konuşmamız kampüsün arka tarafındaki çay ocağında olmuştu. Elinde kahve vardı, ben de defterime bir şeyler karalıyordum.
“Sen sürekli yazıyor musun?” diye sormuştu.
“Yazmayınca içim doluyor,” demiştim.
Gülmüştü.
O gülüşü hâlâ unutamıyorum.
Bazı insanlar hayatınıza sessizce giriyor ama gittiklerinde büyük bir boşluk bırakıyorlar. O da öyleydi işte. Bir süre sonra her şeyimiz ortak olmaya başlamıştı. Aynı şarkıları dinliyor, aynı sokaklarda yürüyorduk. Bana sürekli eski kelimeler öğretirdi.
Bir gün otururken “tevafuk” demişti.
“Tesadüf gibi ama değil gibi…”
Sonra uzun uzun anlatmıştı.
“Bazı insanlar plan yapmaz ama yine de birbirini bulur.”
O an bunu romantik bir cümle sanmıştım sadece.
Meğer yıllar sonra bir sahafın içinde o kelimeyle tekrar karşılaşacağımı bilmiyormuşum.
Ayrılık İnsanı Sessizleştiriyor
Bizim ilişkimiz öyle büyük kavgalarla bitmedi. Daha kötü bir şey oldu: Yorulduk.
Hayat bazen sevgiyi değil, insanın gücünü tüketiyor. İş arayışları, aile problemleri, gelecek kaygısı derken birbirimizi taşımakta zorlandık.
En son konuştuğumuz günü hâlâ hatırlıyorum.
Kayseri otogarında durmuştuk. Hava griydi. İnsanlar bavullarını taşıyordu. O giderken ben sadece susuyordum. Çünkü bazı vedalarda konuşmanın anlamı kalmıyor.
Otobüse binerken bana dönüp:
“Belki yine tevafuk ederiz,” dedi.
İşte bütün mesele buydu.
O cümle yıllarca aklımdan çıkmadı.
İnsan Bazı Kelimelere Tutunuyor
Ben günlük tutan biriyim. Çocukluğumdan beri yazıyorum. Mutluysam yazıyorum, kırıldıysam yazıyorum, özlediysem yazıyorum. Çünkü içimde biriktirdiğim duygular bazen bana fazla geliyor.
O ayrılıktan sonra sayfalarca aynı şeyi yazmışım:
“Bir insan gerçekten kaybolur mu?”
Bazen gece üçte uyanıp eski mesajları okuyordum. Bazen sadece yürüyordum. Kayseri’nin gece sokakları insana düşünmek için fazla alan veriyor.
Özellikle kış geceleri…
Kar yağarken insan daha yalnız hissediyor.
Tevafuk Gerçekten Var mı?
Tavsiye Ettiğimiz İçerik: Terramycin pişiğe iyi gelir mi ?
Sahafın içindeki o notu bulduktan sonra saatlerce düşündüm. Hayatta bazı şeyler gerçekten rastlantı mıydı? Yoksa insan kalbi görmek istediği anlamları mı oluşturuyordu?
Ama sonra başka şeyler de oldu.
Eve dönerken otobüste bizim şarkımız çaldı.
Ertesi gün sosyal medyada yıllardır görmediğim bir fotoğrafı karşıma çıktı.
Sonra bir akşam yürürken ona benzeyen birini gördüm ve kalbim deli gibi atmaya başladı.
İnsan bazen unutamadığı kişiyi her yerde görüyor.
Bu çok yorucu bir şey.
Ama bir yandan da umut veriyor.
İşte tevafuk tam burada başlıyor galiba. Hayatın size küçük işaretler bırakması gibi…
Bir Telefon Mesajıyla Değişen Gece
Aradan aylar geçmişti. Artık ondan haber gelmeyeceğine kendimi alıştırmaya çalışıyordum. Hatta biraz toparlanmıştım bile. Yeni bir işe başlamıştım. Kendimi meşgul etmeye çalışıyordum.
Sonra bir gece telefonum titredi.
Numarayı görünce elim dondu.
Mesaj çok kısaydı:
“Bugün seni düşündüm.”
Sadece buydu.
Ama ben o mesajı okuyunca dakikalarca ağladım.
Çünkü insan bazen özlendiğini duymaya değil, unutulmadığını bilmeye ihtiyaç duyuyor.
O gece pencereyi açıp uzun süre dışarı baktım. Kayseri ayazı yüzüme vuruyordu ama içimde garip bir sıcaklık vardı.
Belki gerçekten bazı insanlar birbirine tevafuk ediyordu.
Hayatın Küçük Karşılaşmaları
Şimdi dönüp baktığımda şunu anlıyorum: Tevafuk sadece aşk değilmiş. Bazen doğru anda karşınıza çıkan bir insanmış. Bazen tam vazgeçecekken duyduğunuz bir cümleymiş. Bazen eski bir kitabın arasındaki notmuş.
Hatta bazen insanın kendisiyle karşılaşmasıymış.
Ben o süreçte kendimi yeniden tanıdım. Ne kadar kırılgan olduğumu gördüm. İnsanlara güçlü görünmeye çalışırken aslında ne kadar yorulduğumu fark ettim.
Bir akşam günlüğüme şöyle yazmışım:
“Bazı yaralar geçmiyor ama insan o yarayla yaşamayı öğreniyor.”
Bence büyümek biraz da bu.
Kayseri Sokaklarında Öğrendiğim Şey
Geçenlerde yine aynı sahafın önünden geçtim. İçeri girdim. Yaşlı adam beni hatırladı.
“Aradığını bulabildin mi?” dedi.
Ne diyeceğimi bilemedim.
Çünkü gerçekten ne aradığımı ben de bilmiyordum uzun süre.
Sevgi mi?
Geçmiş mi?
Kendim mi?
Sonra gülümsedim.
“Galiba biraz buldum,” dedim.
Dükkândan çıkarken hava kararıyordu. Meydandaki ışıklar yanmıştı. İnsanlar yine aceleyle yürüyordu. Ama bu kez içimde eskiye göre daha hafif bir his vardı.
Çünkü bazı hikâyeler mutlu sonla bitmese bile insana bir şey öğretiyor.
Tevafuk Ne Anlama Gelir? Benim İçin Cevabı Çok Başka
Benzer Bir Yazı: Tek taraflı aşk yaşayana ne denir ?
Birisi bana bugün “Tevafuk ne anlama gelir?” diye sorsa sözlük gibi cevap veremem artık.
Benim için tevafuk:
Tam vazgeçmişken gelen bir mesajdır.
Kalabalığın içinde tanıdık bir sesi duymaktır.
Bir kitabın arasından geçmişin çıkmasıdır.
Bir insanı yıllar geçse de aynı sıcaklıkla hatırlamaktır.
Ve en çok da…
Hayatın bazen bizi tamamen yalnız bırakmadığını hissettiren küçük işaretlerdir.
Belki gerçekten bazı insanlar birbirini bulmak için vardır.
Belki bazı yollar boşuna kesişmez.
Belki de kalbin unutamadığı şeylerin bir sebebi vardır.
Bilmiyorum.
Ama bildiğim tek şey şu:
O sahafın içindeki küçük kâğıttan sonra artık “tesadüf” kelimesine eskisi gibi bakmıyorum.
“Tevafuk ne anlama gelir” konusunda merak ettiklerinizi bu yazımızda ele almaya çalıştık. Dmh okurları için daha fazlası yolda!