Bu içeriğimizin sonuna geldik. Dmh olarak “Ahlaki güzel olan insan her yaşta güzeldir kimin sözü” hakkındaki sorularınızı yorumlarda paylaşabilirsiniz.
Ahlaki Güzellik Üzerine İzmir Sokaklarında Düşünceler: “Ahlaki güzel olan insan her yaşta güzeldir kimin sözü?” Meselesi
Dmh okurlarına özel bu yazımızda “Ahlaki güzel olan insan her yaşta güzeldir kimin sözü” konusunu derinlemesine inceliyoruz.
İzmir’de yaşıyorum. 25 yaşındayım ve hâlâ bazı sabahlar “Ben ne yapıyorum hayatta?” diye kendime sessizce bakıp sonra simit-çay kombosuyla hayatı erteleyen bir insanım. Ama bir yandan da arkadaş ortamında sürekli şaka patlatan, ortamın ciddiyetini 3 saniyede sabote eden bir tipim. Yani içimde hem filozof var hem de “abi boşver ya” diyen biri. İkisi kavga ediyor, kazanan genelde tost oluyor.
Son zamanlarda kafama takılan bir cümle var: “Ahlaki güzel olan insan her yaşta güzeldir kimin sözü?”
Bu cümle bir yerden çıkıp gelmiş gibi değil; daha çok hayatın ortasına düşmüş, üstüne düşünmeden geçemeyeceğin türden bir cümle. Çünkü burada mesele sadece “güzellik” değil. Makyaj, yaş, kırışıklık falan hiç değil. Direkt karakter.
Ve itiraf edeyim, ben bunu ilk duyduğumda şöyle düşündüm:
“Tamam güzel laf da… bunu söyleyen kişi kesin sabah kahvesini fazla kaçırmış.”
Ama sonra İzmir trafiğinde bir gün, 45 dakikada 3 kez korna sesiyle aydınlanma yaşayınca olay değişti.
Ahlaki güzellik ne demek? Benim kafamda oluşan garip tanım
Şimdi dürüst olayım: “ahlaki güzellik” dediğin şey benim beynimde ilk başta biraz soyut kalıyor. Çünkü biz genelde güzelliği şöyle ölçüyoruz:
Saç düzgün mü?
Cümleleri düzgün kuruyor mu?
Instagram’da filtre var mı?
Ama “Ahlaki güzel olan insan her yaşta güzeldir kimin sözü?” sorusunun içine girince iş değişiyor. Burada güzellik, filtreyle değil davranışla alakalı.
Ben bunu şöyle çözdüm:
Ahlaki güzellik = İnsanların yanında kendini iyi hissettiren enerji.
Mesela geçen gün arkadaşım Efe ile sahilde oturuyoruz. Simit almışız, martılarla paslaşıyoruz. Yan masada bir çocuk yanlışlıkla içeceğini döktü. Herkes “off” derken Efe kalktı, peçete verdi, sonra çocuğun moralini düzeltmek için şaka yaptı.
Ben o an düşündüm:
“İşte bu çocuk 70 yaşına da gelse yine havalı olur.”
İşte tam olarak bu yüzden Ahlaki güzel olan insan her yaşta güzeldir kimin sözü? sorusu sadece bir alıntı değil, bir yaşam duruşu gibi.
İzmir’de günlük hayat ve ahlakın küçük testleri
İzmir’de yaşamak biraz sürekli mini sınavlara girmek gibi.
Mesela dolmuşta yer verme meselesi var.
İç sesim:
> “Kalk mı? Kalkma mı? Dizim ağrıyor ama vicdanım daha sert…”
Bir gün yaşlı bir amca bindi. Herkes birbirine bakıyor, kimse kıpırdamıyor. Ben de kalktım. Ama kalkarken ayağım çantaya dolandı, resmen dramatik bir giriş yaptım. Amca bana bakıp dedi ki:
“Evladım düşmeden kalktın ama kalbin sağlam.”
O an düşündüm:
“Tamam, bu adam ‘Ahlaki güzel olan insan her yaşta güzeldir kimin sözü?’ cümlesinin canlı versiyonu olabilir.”
Çünkü mesele sadece yer vermek değil. O anki tavır, yüz ifadesi, samimiyet… Hepsi paket.
Küçük iyiliklerin büyük etkisi
Bir gün markette sıra bekliyorum. Önümde bir abla hesabını yanlış yapmış, kasada panik. Arkasında 6 kişi “offf” modunda. Ben de dedim ki:
“İstersen ben senin poşetleri tutayım, acele etme.”
Abla öyle bir rahatladı ki… sanki dünya resetlendi. Kasiyer bile gülümsedi. O an fark ettim: ahlaki güzellik dediğin şey bazen bir cümle kadar kısa.
Ve evet, yine dönüyorum aynı soruya: Ahlaki güzel olan insan her yaşta güzeldir kimin sözü?
Belki de önemli olan kimin söylediği değil, kimin yaşadığı.
Kendimle yüzleşme: ben bu hikâyede neredeyim?
Şimdi burada biraz iç hesaplaşma var.
Ben her zaman “iyi insanım” demiyorum. Çünkü bazen sırada beklerken içimden “keşke önümdeki kişi teleport olsa” dediğim oluyor. Ama sonra kendimi yakalıyorum.
İç ses:
> “Tamam sakin ol. Sen İzmirli’sin, deniz var, huzur var, neden sinir?”
Ama insan olmak böyle bir şey işte. Hem iyi hem sabırsız.
Bir gün arkadaşlarım bana dedi ki:
“Sen çok düşünüyorsun ama çok da şaka yapıyorsun, bu nasıl kombin?”
Ben de dedim ki:
“Bilmiyorum, sistem hata veriyor olabilir.”
Ama sonra fark ettim: belki de bu karmaşa, “ahlaki güzellik” dediğimiz şeyin tam karşılığı. Kusursuzluk değil, çaba.
“Ahlaki güzel olan insan her yaşta güzeldir kimin sözü?” sorusunun peşinde
Bu soruyu araştırırken aslında şunu fark ettim: Net bir sahiplikten çok bir anlam var burada. Çünkü bu cümle bir kişiye değil, bir düşünceye ait gibi duruyor.
Ve bu düşünce şunu söylüyor:
İnsan yaş aldıkça yüzü değişir, ama karakteri ya büyür ya küçülür.
Ben bunu İzmir’in Karşıyaka sahilinde yürürken daha iyi anlıyorum. Yanımdan geçen çiftlere bakıyorum, yaşlı bir amca köpeğini gezdiriyor, gençler kahkaha atıyor… Ve içimden şu geçiyor:
“Demek ki mesele yaş değil, taşıdığın hal.”
Günlük hayattan küçük sahneler
Bir gün kafede oturuyorum. Garson yanlış kahve getirdi. Normalde içimdeki “drama kraliçesi” hemen devreye girerdi ama dedim ki:
“Hiç sorun değil, ben bunu da içerim.”
Garsonun yüzü değişti. Sanki dünya barışı sağlandı.
Yan masadaki arkadaşım fısıldadı:
“Sen büyüdün mü?”
Ben:
“Hayır, sadece kahve geldi.”
Ama aslında biliyorum: küçük bir davranış bile insanın yaşını değil, kalitesini gösteriyor.
Ve bu noktada tekrar aklıma geliyor: Ahlaki güzel olan insan her yaşta güzeldir kimin sözü?
Belki de bu cümle, hayatın küçük anlarına bakınca kendini açıklıyor.
Arkadaş ortamı: felsefe ve saçmalığın kesişimi
Bizim arkadaş grubunda ciddi konular 2 dakika sürer. Sonra biri kesin şunu der:
“Abi bu konu çok derin, pizza söyleyelim.”
Geçen gün bu konuyu açtım. “Ahlaki güzellik” dedim.
Bir arkadaşım:
“Abi ahlaki güzellik dediğin şey, yanlışlıkla mesaj atıp sonra ‘pardon yanlış kişiye gitmiş’ dememek.”
Diğeri:
“Hayır o evrimsel gelişim.”
Ben:
“İkiniz de susun, konu dağıldı.”
Ama aslında eğlenceli olan şu: herkes farklı bir yerden yaklaşıyor ama özünde aynı şeye değiniyoruz.
İç sesin final tartışması
Geceleri bazen yatmadan önce düşünürüm.
İç ses 1:
> “Bugün iyi bir şey yaptın mı?”
İç ses 2:
> “Kornaya çok bastın.”
İç ses 1:
> “Ama birine yardım ettin.”
İç ses 2:
> “Ama kahveyi döküyordun az kalsın.”
Ve ben ortada kalıyorum.
Sonra şunu fark ediyorum:
Ahlaki güzellik dediğimiz şey mükemmel olmak değil, denge kurmaya çalışmak.
İşte bu yüzden Ahlaki güzel olan insan her yaşta güzeldir kimin sözü? sorusu aslında bir kişiye değil, bir yaşam biçimine işaret ediyor olabilir.
Son söz gibi değil, devam eden bir düşünce
İzmir’de rüzgâr var, insanlar var, kahve var, hayat var… ve tüm bunların içinde küçük seçimler var.
Birine yol vermek, birine gülümsemek, sabırlı olmak, bazen susmak… Bunlar küçük görünüyor ama toplamda insanın karakterini yazıyor.
Ben 25 yaşında biri olarak hâlâ öğreniyorum. Bazen batırıyorum, bazen toparlıyorum. Ama şunu net biliyorum:
İnsan yaşlandıkça değil, davranışlarıyla büyüyor.
Ve belki de bu yüzden şu cümle aklımdan çıkmıyor:
Ahlaki güzel olan insan her yaşta güzeldir kimin sözü?
Belki de cevap önemli değil. Çünkü bazı cümleler sahibinden çok, sende bıraktığı iz ile yaşar.